Het is al wel heel wat jaartjes geleden dat ik mijn kostbare tijd doorbracht in een paar aftandse barakken in het pittoreske Katwijk. De vloeren leken wel een beetje op een skateboardbaan, de kachels hadden alleen een “ uit” stand en de kieren in de ramen waren net niet groot genoeg voor een gemiddelde puber. Tegenwoordig zou dat arbotechnisch zwaar zijn afgestraft, maar in mijn eerste jeugd mocht dat nog wel. En nee, het was geen taakstraf, maar gewoon middelbaar onderwijs wat daar gegeven werd. Het was dus zaak om zo snel mogelijk het Havo papiertje te halen om zonder chronische ziekten je schooltijd te kunnen afsluiten. Dus dan kies je natuurlijk de makkelijkste weg. Voor mij een talenpakket, want de exacte vakken waren niet aan mij besteed. Na 1 lesje sinus, cosinus en tangens was ik de leraar al kwijt (en hij mij) ook en het zag er niet naar uit dat dit ooit nog goed zou komen. Talen dus. Heerlijk toch dat je in het Frans een broodje kaas kan bestellen, of in Engeland de weg naar de dichtstbijzijnde Harrod’s kan vragen, en in het Duits iemand altijd rechtdoor kan sturen. Toch? Maar op de taal die in het bedrijfsleven gesproken werd was ik niet helemaal voorbereid. En dus spreek ik naast Engels, Duits en Frans tegenwoordig ook een heel klein mondje Managers.....
Als aan mij werd gevraagd of ik even tijd heb voor een “bilaatje” (afkorting van bilateraal), denk ik niet meer dat dit een of andere ongewenste intimiteit betekent (waarschijnlijk omdat het met bil begint). Welnee, ik weet nu dat het dan gaat om een gesprekje tussen de manager en de medewerker. Of eigenlijk meer de manager tegen de medewerker, want een manager vertelt natuurlijk altijd de waarheid (hij heeft er tenslotte voor geleerd) dus wat de medewerker dan te vertellen heeft doet er niet zoveel meer toe, maar coachen staat zo leuk op het cv van een manager. Dat dan weer wel.
Ook werd er regelmatig gezegd dat je moest leren om “out-of-the-box” te denken, wat er op neerkomt dat het best geinig is als je een eigen standpunt inneemt, maar dat je ook eens open moet staan voor de standpunten van een ander. De truc is natuurlijk om niet teveel buiten de doos te denken, want anders wordt je meteen weer ingekrat.
Nog zo’n uitdrukking waarbij mijn wenkbrauwen zowat mijn voorhoofd verlieten, was dat bij sommige besluiten op plannen aan andere managers werd gevraagd om “er ook nog even over heen te plassen”. Mijn fantasie gaat met dergelijke uitspraken meteen met me aan de haal, en ik zie dan een groepje managers voor me die tijdens een hei- sessie (leg ik zo uit) ritueel hun blaas over de zorgvuldig samengestelde plannen staan te legen. Hier gaat het er echter om dat manager A aan manager B en C het gevoel geeft dat ze ook belangrijk zijn. En dat is natuurlijk fantastisch want een manager is natuurlijk ook weleens onzeker. Toch?
Om op de hei-sessie terug te komen, dit houdt dus niet in dat de eerste paal wordt geslagen voor een nieuw te bouwen kantoorpand waar er nog niet genoeg van zijn. Nee, tijdens een hei-sessie gaan de managers (m/v) naar een niet nader te noemen en zeker niet uit te lekken lokatie, ergens op de hei dus, een aantal dagen met elkaar de plannen voor de komende tijd bespreken. Waarschijnlijk worden dit soort dagen dan besloten met een hijs-sessie, want dat is goed voor de teambuilding. (die hoef ik vast niet uit te leggen).
Naast hei-sessies heb je dan ook nog de zogenaamde bot-sessies. Deze worden gehouden om alle leidinggevenden hun zegje te laten doen, zonder agenda, zonder notulen en zonder communicatie naar de medewerkers. Waar het in deze sessies dan precies om gaat weet niemand. Mogelijk gaat het dan om de kleur van de nieuwe lease-auto, het aantal verkeersovertredingen in de afgelopen maand en de altijd tegenvallende bonusregeling. Uitermate geschikte onderwerpen dus voor een Benen Op Tafel sessie. Uiteraard wordt de vergaderruimte wel met serieuze gezichten verlaten. Het valt namelijk niet mee om manager te zijn in deze barre tijden.
Ook wordt er veel aan “brainstormen” (hersenwaaien klinkt zo 1980) gedaan. In tegenstelling tot de bot-sessie, wordt hier wel met een (al dan niet verborgen) agenda gewerkt. Er wordt bijvoorbeeld bepaald wie verantwoordelijk worden voor een bepaald project of iets anders belangrijks. Na een aantal maanden wordt een dergelijk project dan stevig geëvalueerd. Mocht het project mislukt zijn, om wat voor reden dan ook, dan volgt er de niet te vermijden “blamestorm” sessie. Juist, er wordt een schuldige gezocht zodat deze op de vingers kan worden getikt.
Als laatste voor nu de term “flommen”. Dit lijkt een beetje op fluimen (rochelen of spugen) en dat is het eigenlijk ook. Soms zijn er van die taken die gewoon echt niet leuk zijn, en die je liever kwijt dan rijk bent en dan probeer je ze dus al dan niet tactisch te “flommen”. Met andere woorden, je FLikkert ze Over de Muur, en dus naar een andere afdeling. Opgeruimd staat netjes en dat past dan weer helemaal in de Clean Desk Policy.
Over clean gesproken, de meeste kantoren worden tegenwoordig schoongemaakt door schoonmaakbedrijf Lien en Mien. Dit bedrijf opereert landelijk en het zijn kanjers in opruimen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten